Yazar: Ali Onur Şahinoğlu

“Basra’da, günahkâr bir genç vefat etti. Eyup es-Sehtiyanî (devrin fakih lideri), diğer gençlere ibret olsun diye ve günahkârlardan Allah’ın hakkını almak maksadıyla gencin cenaze namazını kılmadı. Rüyasında bu genci iyi bir halde gördü. “Allah sana niçin rahmet etti?” diye ona soruldu. “Eyup Es-Sehtiyani cenaze namazımı kılmadığı için.” diye cevap verdi. İlmin hakikatinin teviline bakacak olursak; şeyh bu hatayı diğer insanların ders çıkarması için yapmıştır. Şeyhlerin birini sevmesi de rahmettir; sevmemesi de. Sen onları her halükarda sev – ve lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh.”* Bu yazı, Süreyha Aydın’ın “ENDÜLÜSLÜ MUTASAVVIF İBNÜ’L-ARÎF’İN TASAVVUF ANLAYIŞI” adlı eserinden...

Mümtehine Sûresi’nin 12. ayeti: “Ey Peygamber! Mü’min kadınlar, Allah’a hiçbir şeyi ortak koşmamak, hırsızlık yapmamak, zina etmemek, çocuklarını öldürmemek, elleriyle ayakları arasında bir iftira uydurup getirmemek, hiçbir iyi işte sana karşı gelmemek konusunda sana biat etmek üzere geldikleri zaman, biatlarını kabul et ve onlar için Allah’tan bağışlama dile. Şüphesiz Allah, çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.” Ruhul Beyan’da bu ayetin tefsirini yaparken İsmail Hakkı Bursevî, Allah Rasûlü’nun (s.a.v) bir hadisini veriyor: “Cehennemlik olandan başkasının kalbinden merhamet alınmaz.” Merhametin bittiği yerde pişmanlık da bitiyor. Yani son nefese kadar açık olan tövbe kapısının kolu kırılıyor. İnsan kolu olmayan bir kapıyı açabilir mi?...